Channel 7, nieuwe cd van Colours en Surrealistic, de demo van Surrealistic

Gisteren hadden we het hier over Red Zebra en via bassist Sam Claeys komen we vandaag bij Channel 7 van Colours terecht. 'Colours Delivers!' zou er gerust bovenaan dit artikel mogen prijken. Na enige jaren van repeteren en (veel) optreden heeft de band rond Sam het eindelijk aangedurfd een cd'tje te laten persen. Zeven songs van de hand van Claeys, rijkelijk gearrangeerd door de groep. Wie Colours reeds aan het werk zag, zal zich zeker Falling into pieces, Commercial dream en Every time herinneren. Ze vonden naadloos hun weg naar deze schijf. Begeesterde vocalen (al hoor ik wel dat je terug rookt, Sammy boy), mooie gitaarrifs en een - soms wat drukke - piano schilderen een melancholisch landschap waar vertrouwen en zekerheden ver te zoeken zijn. Passie en andere voor deze tijd marginale emoties zijn daarentegen in overvloed aanwezig. Sam zingt nog altijd over dezelfde dingen als toen hij nog bij Meadow speelde, en dat zorgt ervoor dat het meteen thuiskomen geblazen is bij het aanhoren van Channel 7. Echt verrassingen zijn op deze plaat niet te vinden, maar Colours bewijst met deze dat ze toch wel bij de betere muzikale ambachtslui horen die binnen onze stadsmuren te vinden zijn. I'd have them anytime.

Voor depressieve tieners en meerwaardezoekers : 4/5 MAG-sterren!

En de drummer van Colours heeft toch nog wel een groepje zeker? Surrealistic heet de band, en ze gaven mij hun titelloze debuutdemo. Voor mij dé verrassing van de week. Na mij eerst door het overbodige Coloured Cake te hebben gewurmd (die gast wil klinken alsof hij te veel drugs gebruikt, maar heeft het duidelijk allemaal van uit de boekskes), wachtte mij een muzikale roadtrip waarop meteen de stem en het tekstuele talent van zangeres Sofie Vannoote mij opvielen. Pas twintig is ze, maar wat zegt leeftijd als je kan zingen als een kruising tussen Sinéad O'Connor en Anne Clark? Vooral haar ritme en intonatie tillen Surrealistic naar een hoger niveau. Het zou mij niet verwonderen mochten wij in de toekomst nog veel van deze dame horen. Muzikaal kan Surrealistic, dankzij de heerlijke gitaren, invloeden van Deep Purple en Led Zeppelin niet verloochenen. Ik verdenk de gitarist ervan fan te zijn van deze bands. Een verrassende groep die ik zo snel mogelijk eens live aan werk wil zien. En laat mij nu gerust, want ik ga nu in complete afzondering nog een keer of zeven naar hun demo luisteren.

Voor Bruggelingen die ook eens buiten de Brugse ons-kent-ons rockscene objectief willen zijn : 4/5 MAG-sterren!

(KDB)